31/07/2026 wine & dine

We konden duidelijk niet wachten tot onze kick-off in september. Want nog voor onze eerste echte clubavond trokken we er al op uit voor een wine & dine. De locatie was snel beklonken.
Franco Gallo heeft doorheen de jaren een stevige reputatie opgebouwd als gepassioneerde wijnkenner en gastheer. Maar een avond bij Franco draait om meer dan wat er in het glas of op het bord komt.
Met zijn enoteca brengt hij een stukje Italiaanse cultuur naar Maasmechelen: wijn niet als een technisch product, maar als een verhaal. Elke fles vertelt iets over oorsprong en traditie. Diezelfde filosofie proef je ook in de keuken: authentieke Italiaanse gerechten.
En precies daarin ligt de kracht van deze sfeervolle plek: Franco weet wijn, eten en gastvrijheid samen te brengen tot één geheel.

Aperitief: gezellig bubbelen

Bij het aperitief, met olijfjes en pane sardo, werden twee heel verschillende mousserende wijnen geschonken: de Zardetto Portamonticano Spumante en de Cascina Chicco Cuvée Zero.
De Zardetto is een frisse, fruitige en toegankelijke spumante met een zachte mousse, gemaakt volgens de charmat-methode. Dankzij zijn levendige zuren en lichte stijl past hij perfect bij een ontspannen aperitief en de zoute toetsen van olijven.
De Cascina Chicco Cuvée Zero, gemaakt volgens de traditionele methode op basis van nebbiolo, biedt meer complexiteit. Fijnere bubbels, aroma's van brioche en broodkorst en een diepere structuur maken deze 'blanc de noirs' gastronomischer en ambitieuzer.
Conclusie: De Cascina Chicco Cuvée Zero is duidelijk de meest complexe en kwalitatieve wijn. De Zardetto blinkt dan weer uit als aperitiefwijn: fris, elegant en perfect afgestemd op het moment. Een mooie illustratie dat de beste wijn niet altijd de meest passende wijn is.

Antipasti: twee maal wit

Bij een selectie van kazen, fijne charcuterie en een klassieke bruschetta met tomaat kwamen twee Italiaanse witte wijnen tegenover elkaar te staan die elk een heel andere interpretatie van gastronomische veelzijdigheid boden.
De Soave van Gianni Tessari vertegenwoordigde de klassieke elegantie van de appellatie. Op basis van Garganega bood hij aroma's van witte bloesem, citrus, rijpe peer en een subtiele minerale toets. In combinatie met de bruschetta kwam de frisse zurenstructuur volledig tot zijn recht: de wijn sloot mooi aan bij de sappige tomaat en zorgde voor een levendige, verfijnde combinatie. Ook bij de mildere kazen bleef hij mooi in balans, al had hij bij de rijpere charcuterie en de parmigiano iets minder gewicht.
Daartegenover stond de Pietrabianca van Antinori – Tormaresca, een houtgerijpte blend van Chardonnay en Fiano uit Puglia. Deze wijn was duidelijk rijker en complexer, met aroma's van rijp steenfruit, citrus, geroosterde hazelnoot, vanille en een subtiele toast afkomstig van de vatrijping. De volle en romige textuur sloten uitstekend aan bij de rijpere kazen en de vettere charcuterie, terwijl de aanwezige fraîcheur ervoor zorgde dat de wijn nooit log werd. Wijnen uit Puglia kunnen mij persoonlijk doorgaans minder bekoren. Dit komt echter uit de Murgia, een kalkstenen plateau in het noordelijke binnenland van Puglia. Het is dan ook voornamelijk de ligging die hier zorgt voor de nodige spanning en fraîcheur
Kwalitatief stond de Pietrabianca een trede hoger. De grotere aromatische complexiteit, de perfecte integratie van het hout en de langere afdronk maakten duidelijk dat dit de meest ambitieuze wijn van de twee was. Als mooiste wijn-spijscombinatie was echter de Soave de overtuigende winnaar dankzij zijn frisheid en mineraliteit die vooral mooi aansloot bij de bruschetta.

Pasta met twee rode tegenpolen

Het keukenteam van Franco serveert een duo van pasta: orecchiette met polpette en rigatoni met salsiccia en burrata. Gulle schotels in het midden van de tafel, alsof we aanschuiven bij een nonna ergens in Zuid-Italië. Gerechten die gemaakt zijn om samen te delen. Puur, genereus en vol traditie. Bij zulke gerechten verwacht je bijna automatisch een zuiderse rode wijn: warm, rond en gul. Maar juist hier ontstaat de interessante discussie… De gerechten brachten verschillende uitdagingen voor de wijn: de tomatensaus vroeg om frisheid en zuren, terwijl de salsiccia en burrata vooral vroegen om structuur, kruidigheid en voldoende kracht.

De eerste wijn was een Primitivo di Manduria van Marmorelle. Een wijn die meteen aanspreekt door zijn warme, rijpe stijl. Veel donker fruit, zachte tannines en een volle, bijna zwoele textuur maken dit een wijn die makkelijk wordt gewaardeerd. Het is een stijl die weinig uitleg nodig heeft: rijp, gul en toegankelijk. Zeker voor wie zijn eerste stappen in de wijnwereld zet, is dit een stijl die snel weet te overtuigen.

De tweede wijn was een Chianti Classico uit Radda van Borgo Salcetino. Hier kwam een heel ander profiel naar voren. Minder nadruk op rijp fruit, maar meer spanning, frisheid en wat vatrijping. De wijn had naast zijn kersenfruit ook al wat beginnende tertiaire toetsen: lichte aardse tonen, meer complexiteit en een grotere gelaagdheid. De zuren gaven de wijn bovendien een duidelijke meerwaarde aan tafel.

Voor mij was de Chianti Classico de kwalitatief sterkere wijn én de betere begeleider van de gerechten. Vooral bij de tomatensaus kwam het verschil duidelijk naar voren. De zuren van de Sangiovese sloten mooi aan bij de frisheid van de saus en zorgden ervoor dat de wijn en het gerecht elkaar versterkten. De Primitivo had op zichzelf heel wat charme, maar in combinatie met de zuren van de tomaat leek het rijpe fruit nog meer richting confituur te evolueren. De kracht en zachtheid van deze wijn werden daardoor minder verfijnd.

De meerderheid van de groep koos echter voor de Primitivo. Een begrijpelijke keuze: het is een wijn die onmiddellijk plezier geeft en veel mensen aanspreekt. De discussie toont mooi het verschil tussen een wijn die op zichzelf indruk maakt en een wijn die aan tafel een extra dimensie toevoegt.

Gallo Nero, een legende uit Toscane

Als afsluiter van deze wijnavond keren we nog even terug naar het symbool op het etiket van de Chianti Classico: de Gallo Nero, de zwarte haan. Volgens de legende werd in de middeleeuwen de grens tussen Firenze en Siena bepaald door een bijzondere wedstrijd. Beide steden zouden bij het kraaien van de haan een ruiter laten vertrekken. Het punt waar de twee ruiters elkaar zouden ontmoeten, zou de nieuwe grens vormen. Firenze koos voor een zwarte haan die door honger en het weinige voer al vroeg in de ochtend kraaide. Hun ruiter vertrok daardoor veel vroeger en kon een groot deel van het gebied opeisen.

Of de legende historisch klopt, laten we graag in het midden, maar het verhaal was een mooie afsluiting van een avond waarop we merkten dat wijn niet alleen draait om smaak, maar ook om verhalen, geschiedenis en de plaats waar hij vandaan komt.

Salute! ...